Assassin's Creed : Moonlight

 

Oryginal : (sorry nie mam linku :( )

image : http://masterpassioncreed.deviantart.com/art/moonlight-144088324

"Bracie".
"Słucham, Maliku".
"Już świt. Powinniśmy iść".
Dwie potężne instytucje otworzyły siè z całą bramę
ich siły. Zawiasy jęknął z
bólu, żelazo upadło na ziemię.
"Taki zardzewiały stary zamek" Altair uśmiechnął się.
"Szczęście dla nas".
"Daj spokój".
Śmiali się cicho, ciesząc się z ich utraconego szczęścia.
"Idealnie. Maliku ..."
"Tak?"
Złote oczy Altaira błysnęły w ciemności.
"Czy jesteś tego pewien?"
Malik uśmiechnął się łagodnie.
"Zrobiłem to z mojego wyboru, bracie"
odpowiedział, podnosząc wzrok na drabinie.
"Kiedyś poprzysiągł zdrada to coś będę
Nigdy nie wiadomo. Ostatnią rzeczą, którą chcę,
w ten sposób, jest nie do niego, a nawet wtedy, gdy
jestem winny niczego ".
"Wykonane przez naszych braci" inne
splunął. "Nigdy nie prosić o to, naprawdę. Ale
tu jesteśmy ".
Podłoga z kamienia wieży była zimniejsza
niż zwykle, ale w zasięgu wzroku nikogo nie było jak zawsze o tej godzinie. Pierwsze promienie słońca
świeciły na góry dookoła, przynosząc
przyjemne ciepło w ich sercach.
"Spójrz, Altairze" Malik mruknął pokazując palcem w dół, "Usunęli siano".
"Masz rację. Jak bezużyteczne"
westchnął. "Nie mieliśmy wyboru".
"Wydaje się, że tak dobrze" Malik
powiedział sarkastycznie. "Żaden
stróż wokół. Wszyscy z nich są zajęci
budowaniem szubienicy dla nas, wystarczy spojrzeć na nich ... "
Nawet skupiając się na małe,
nieistotne dane brzęczenie na
dziedzińcu z ich twierdzy, Altair zauważył
bolesny początek.
"Chodź, mój bracie" zaprosił go
cicho, sięgając po ramieniu. "Obiecałem
ci, że umrzemy nie na darmo. I tak będzie, mimo ich wszystkich ".
Dwaj Zabójcy przeniósł powoli i
ostrożne kroki na drewniane
platforma. Jak tylko ich stopy stanęły przy lini krawędzi, ich oczy spotkały się bliżej
niż kiedykolwiek, od razu powędrowały w kierunku jednego punktu - fale rzeki
były jasne i pogodne, płynące w  w kierunku morza.
"Lepiej się pośpiesz, bracie. Jesteśmy
wyraźnie widoczni z tond ".
Z dreszczem, koncentrowali się na
ich przeznaczeniu. Altair chwycił rękę Malika, był
wyraźnie zdenerwowany - ale nie bał się ani nie miał wątpliwości,
wiedzieli, że liczyło się nic więcej. Wiatr
gwizdał we włosach, pod ich stopami szumiała rzeka - i ich
ręce, drżąc lekko w zimne,
splecione boleśnie wokół siebie.
"Dziękuję ci, mój przyjacielu" Altair szepnął.
"Jestem bardzo wdzięczny że znalazłem cię jeszcze raz".
Usłyszał zgłuszony głos drugiego Asasyna. Altair pocałował
policzek Malika po raz ostatni.
"Nigdy nie przestane ciebie szukać, mój
bracie. Nie ważne kiedy, ani gdzie,
Zawsze znajdziemy siebie. Przysięgam ".
                        ***
"Patrz!"
Wszyscy asasyni znajdujący się na dziedzińcu podnieśli głowy w
  kierunku gdzie pokazywał Abbas -
ujrzeli dwa wspaniałe
orły skaczące w doskonałej synchronizacji, ich
świst i elegancja. Ich ręce trzymały się mocno;
a następnie, bez różnicy, czarne i białe skrzydła rozwinęły się i zaczęły
przeciąć powietrze z niezwykłą gracją, zobowiązany do czasu.
Robotnicy, łucznicy zamarli, ich
broń i narzędzia wskazały dumnie
do niebo; orłów nie było już - i  połowa z nich spojrzał na rzekę. Na jej brzegu była czerwona wstążka i ich splecione dusze pływały już
w czystych wodach innego świata.