Miecz Malika wskazał na Altaira. "Co... Co robisz Maliku?" Zapytał Altair. "Były czasy, kiedy myślałem, że się zmieniłeś, ale po tym, co chcesz zrobić teraz ... To musi mieć kres! ". Jednoręki mężczyzna podszedł bliżej a Altair cofnął. Jeden krok bliżej, jeden krok do tyłu. Oczy Rafika błyszczały ja szalone od łez. Twarz Altaira stała się biała jak kreda, kiedy uświadomił sobie, gdzie jego niegdyś najlepszy przyjaciel go prowadził . Teraz platforma, z której pełnił swój skok wiary podczas ataku Roberta był tuż za nim. "Malik..proszę, nie .." "Zamknij się, Nowicjuszu!" Warknął gniewnie Rafiq. Nie było siana poniżej, oboje o tym wiedzieli. Altair miał trzy możliwości: zabicie przez miecz Malika, ginie przez uderzenie głową o skałę lub mógł skoczyć do rzeki i utonąć. "Niech tak będzie, Maliku. Chciałem tylko przeprosić. I zasługuję na śmierć". Spojrzał w dół i skoczył. Rafiq ze łzami w oczach pobiegł za nim. Jego krzyk był ostatnią rzeczą którą Altaïr ibn La-Ahad słyszał. Uderzenie miecza, który spadł na ziemię, dość głośno. Myliłem się, Nowicjuszu, nie byłeś tchórzem... Tak bardzo przepraszam...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz